زبان بدن قسمت اول

زبان بدن قسمت اول

زبان بدن قسمت اول


زبان بدن قسمت اول

با مطالعه مقاله زبان بدن قسمت اول ، می توانید به طور نسبی با زبان بدن و  نحوه تفسیر آن آشنا شوید.
همچنان که به انتهای قرن بیستم نزدیک می شویم، شاهد شکوفایی نوع جدیدی از جامعه شناسی هم می شویم:
جامعه شناسی بدون کلام.

«چارلی چاپلین» و اکثر بازیگران فیلم های صامت، از بنیانگذاران مهارت های ارتباط بدون کلام بودند.
آنها تنها وسیله ارتباطی موجود بر پرده سینما بودند.
خوبی یا بدی یک بازیگر بستگی به مهارت او در استفاده از علائم و حالات بدن، برای ارتباط با تماشاچیان داشت.

زمانی که فیلم های ناطق رواج یافت بازیگران فیلم های صامت، محبوبیت شان را از دست دادند و کم کم از صحنه محو شدند.
اغلب پژوهشگران بر این عقیده اند که از ارتباط کلامی، صرفا برای انتقال اطلاعات و از ارتباط بدون کلام برای انتقال رفتارهای بین افراد استفاده می شود که در برخی از موارد جایگزین ارتباط کلامی نیز می شود.

برای مثال یک مادر فقط با یک نگاه می تواند به کودک خود بفهماند کاری که انجام داده، اشتباه بوده است.
صرف نظر از عوامل فرهنگی، رابطه بین کلمات و حرکات مربوط به آنها به قدری قابل پیش بینی است که «بردویسل» اعتقاد دارد یک شخص تعلیم دیده، فقط با گوش کردن به صدای دیگران می تواند حرکات بدنی آنها را حدس بزند.

به همین طریق، «بردویسل» یاد گرفت تا بتواند زبان مادری افراد را تنها با تماشای حرکات حرکات بدنشان حدس بزند.
ما همانند دیگر جانداران، تحت تأثیر قوانین بیولوژیکی (جسمی) هستیم که حرکات، واکنش ها، زبان بدن و علائم ما را کنترل می کنند.
جالب اینجاست که فرد به ندرت از حرکات، علائم و ژست های خود که ممکن است مغایر با آنچه به زبان می آورد باشند آگاهی دارد.

حس تشخیص یا درک حسی

وقتی می گوییم شخصی دارای «حس تشخیص» یا «درک حسی» می باشد، ما به توانایی او در تعبیر علائم غیر کلامی فرد دیگر و مقایسه آنها با سخنانش اشاره می کنیم.
به عبارت دیگر وقتی می گوییم احساس درونی ما به ما می گوید که کسی دروغ می گوید، این بدان معنی است که سخنان شخص با زبان بدنش مغایرت دارد.
سخنوران این پدیده را «آگاهی از حضار» یا «ارتباط برقرار کردن با گروه» می نامند.

برای مثال اگر حضار، دست به سینه و با چانه افتاده، در صندلی خود، فرو رفته باشند، سخنرانی که «حس تشخیص» خوبی داشته باشد، می فهمد سخنانش نتوانسته حضار را جذب کند.
پس بایستی از روش دیگری برای جلب توجه شنوندگانش استفاده کند.
ولی سخنرانی که حس تشخیص خوبی ندارد، همچنان به سخنان کسل کننده خود ادامه می دهد.

معمولا زنها نسبت به مردها از حس تشخیص بالاتری برخوردارند.
به این دلیل کمتر شوهری می تواند به همسرش دروغ بگوید و آن زن دروغ او را باور کند.
از طرف دیگر اکثر زنان به راحتی قادر هستند هر رازی را از شوهرشان مخفی کنند.
اکثر رفتارهای اولیه غیر کلامی ما، اکتسابی است و مفهوم خیلی از حرکات و ژست ها بستگی به فرهنگ دارد.

زبان بدن قسمت اول چند منشاء ابتدایی زبان بدن

اکثر علائم روابط ابتدایی مردم، در تمام دنیا یکسان است.
مردم هنگام خوشحالی لبخند می زنند و هنگام غم یا عصبانیت گره به ابروان می اندازند.
سر را به علامت تأیید تکان دادن نیز امری است جهانی و احتمالا یک رفتار ذاتی می باشد زیرا این رفتار در نابینایان مادرزادی هم مشاهده می شود.

همچنین گرداندن سر به سمت چپ و راست، علامت نفی است که آن نیز در تمام نقاط دنیا یکسان است.
نشان دادن دندان، یک ژست خصمانه برای اغلب حیوانات محسوب می شود و هنوز توسط انسان امروزی به صورت پوزخند همرا دیگر حرکات خصومت آمیز استفاده می شود.
یک مثال خوب از حالت های مشترک در جهان «شانه بالا انداختن» است که برای ابراز بی اطلاعی آن را به کار می برند.
این یک حالت چندگانه است که از سه قسمت تشکیل می شود: مشت های باز، شانه های بالا انداخته و بالا بردن ابرو.

همانطور که زبان کلام در فرهنگ های مختلف، متفاوت است، بعضی از علائم غیر کلامی نیز می تواند متفاوت باشد.
در حالی که یک ژست یا حالت در میان مردم متعلق به یک فرهنگ، رایج و دارای مفهوم مشخصی می باشد، می تواند در فرهنگی دیگر، فاقد معنی و یا حتی دارای مفهوم دیگری باشد.

علامت حلقه یا «ok»

این علامت در امریکا نشانه «ok» می باشد.
در فرانسه معنی «صفر» یا «هیچ» می دهد، در ژاپن به معنی «پول» و در برخی کشورهای اطراف مدیترانه به معنی «عدم مردانگی» می باشد.

به افرادی که به خارج سفر می کنند توصیه می شود از قوانین مربوط به آن جامعه استفاده کنند و به عبارت دیگر «اگر در رم هستید مثل رمی ها عمل کنید» تا از قرار گرفتن در شرایط خجالت آور جلوگیری کنید.

 

علامت شست دست

در بریتانیا، استرالیا و زلاندنو علامت شست دست، سه مفهوم دارد:
درخواست سواری گرفتن مجانی از وسایل نقلیه
علامت «ok» به معنی اینکه همه چیز رو به راه است
همچنین به معنی «برو پی کارت» که در برخی از کشورها مانند یونان از آن استفاده  می شود.

بنابراین می توان تصور کرد وقتی یک گردشگر استرالیایی از این علامت برای سواری گرفتن مجانی در آن کشور استفاده می کند با چه مشکلاتی ممکن است روبه رو شود.

علامت «V»

این علامت در استرالیا، زلاندنو بریتانیا رایج بوده و برای اهانت به دیگری، از آن استفاده می شود.
«وینستون چرچیل» در زمان جنگ جهانی دوم، از آن به عنوان علامت پیروزی استفاده کرد اما کف دستش به سمت مخاطبین باشد، مفهوم اهانت آمیزی دارد.

در اغلب کشورهای اروپایی، علامت «V» حتی در صورتی که پشت دست به سمت حضار باشد نیز معنی پیروزی می دهد.
پس اگر یک انگلیسی که قصد اهانت به یک اروپایی را دارد از این علامت استفاده کند، آن اروپایی با تعجب از خود می پرسد «او به کدام پیروزی اشاره می کند؟»

این مثال ها نشان می دهند برداشت های اجتماعی نادرست از علائم، می تواند نتایج خجالت آوری داشته باشد.
بنابراین همیشه بایستی فرهنگ و رسوم اجتماعی فرد را، پیش از قضاوت کردن علائم و حرکات زبان بدن او، در نظر گرفت.

مقاله « زبان بدن قسمت اول » برای شما مفید واقع شد؟
نظراتتان را لطفا با ما در میان بگذارید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *