آیا GPS برای مغز مضر است؟

آیا GPS برای مغز شما مضر است؟

آیا GPS برای مغز شما مضر است؟


آیا GPS برای مغز مضر است؟

به نظر شما آیا GPS برای مغز مضر است؟

برای بسیاری از افراد GPS یک فناوری مفید به شمار می آید.

اما در اختیار قرار دادن ذهن و حافظه خود به این هدایتگر صوتی (یا حتی بصری) یعنی GPS ، میتواند در دراز مدت برای مغز مضر باشد.

مطالعهء منتشر شده در تحقیق Nature Communication توضیح می دهد که چرا پیروی از دستورالعمل های یک دستگاه مسیریابی مجازی می تواند عملکرد جهت گیری داخلی مغز ما را مختل کند.

 

آیا مغر انسان دارای GPS طبیعی است؟

این تحقیق در سال ۲۰۱۴ زمانی آغاز شد که تیمی از محققان (ادوارد و می بریت موزر و جان اوکیف)، ایده وجود سیستم ردیابی و مسیریابی در مغز انسان را مطرح کردند.

آنها میخواستند بدانند که آیا مغز انسان مسیریاب خودکار دارد؟

و تاثیرات GPS بر روی مغر انسان چیست؟

آیا GPS برای مغز مضر است؟

تحقیقات آنها نشان داد که سلولهای هیپوکامپ به حیوانات کمک میکند تا اطلاعات مکانی را برای جهت یابی خود ثبت کنند.

آنها با ترکیب این نظریه با قشر پیش پیشانی (که در برنامه ریزی و تصمیم گیری دخیل است) ، توانستند “GPS مغز” را کشف کنند.

کشفی که به این سه دانشمند جایزه نوبل پزشکی را اعطا کرد.

هدف از انجام این تحقیق، مطالعه فعالیت “GPS” مغز در هنگام دریافت کمک از هدایتگرهای دیجیتال بود.

دانشمندان، ۲۴ شرکت کننده شامل ۱۱ زن و ۱۳ مرد با میانگین سنی ۲۶.۲۵ سال را انتخاب کردند.

از این افراد خواسته شده بود راهی برای رفت و آمد به محله سوهو لندن پیدا کنند.

این محله به دلیل تراکم زیاد تعداد خیابان ها (۲۶ خیابان) و تعداد مکانهای شناخته شده مانند میخانه ها و مغازه ها انتخاب شده بود.

با توجه به طرح آزمایش مطالعاتی، افراد باید مقصد خاصی را به تنهایی یا با کمک GPS پیدا می کردند.

 

آزمایش دقیقاً چگونه انجام شد؟

در مرحله اول به شرکت کنندگان فیلمی که به طور متناوب متوقف شده بود، نشان داده شد.

آنها مجبور بودند به کمک نقشه مسیریابی و یا به طور مستقل، مسیری برای رسیدن به مقصدی خاص پیدا کنند.

ده طرح و سه برنامه سفر برای استفاده در طول آزمایش انتخاب و در محله سوهو  فیلمبرداری شد.

در طول مسیریابی ، فعالیت مغز با استفاده از MRI ​​عملکردی اندازه گیری شد.

 

نتایج بسیار جالب

آیا GPS برای مغز مضر است؟

نتایج نشان داد که وقتی شرکت کنندگان از GPS استفاده نمی کردند و به طور مستقل حرکت می کردند، هیپوکامپ و قشر پیش-پیشانی فعالیت بیشتری از خود نشان می دادند.

این فعالیت با توجه به تعداد گزینه هایی که باید انتخاب می کردند نیز تغییر می یافت.

بنابراین ، حرکت در خیابان های جدید با اوج فعالیت در “GPS مغز” همراه بود.

از سوی دیگر، هنگامی که شرکت کنندگان دستورالعمل های سیستم مسیریابی دیجیتال را دنبال می کردند تا راه خود را پیدا کنند ، فعالیت چندانی در این زمینه مشاهده نمی شد.

به گفته هوگو اسپیرز ، یکی از نویسندگان این مقاله:

“نتایج ما با مدلهایی مطابقت دارد که در آنها هیپوکامپ، سفرها را در مسیرهای احتمالی پیش رو شبیه سازی میکند.

قشر پیش-پیشانی به ما کمک میکند تا پیش بینی کنیم کدامیک از مسیرها ما را به مقصد می رساند.

ما مجهز به فناوری هستیم که به ما می گوید کدام راه را برویم.

اما این جهت یابی غریزی، در مورد مسیریابی خیابانی پاسخ نمی دهد. ”

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *